سحرگه ره ‎روی در سرزمینی
همی گفت این معما با قرینی
«حافظ»

ای چهره تو مه وش آبست و در او آتش
هم آتش تو نادر هم آب زلالت خوش
«مولانا»

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریدهٔ عالم دوام ما
«حافظ»

گرچه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود
تا ریا وَرزَد و سالوس مسلمان نشود
«حافظ»

عاشقان را بر سر خود حکم نیست
هر چه فرمان تو باشد آن کنند
«حافظ»

تا کی اندر پردهٔ غفلت ز راه رنگ و بوی
این رباط باستانی را به بستان داشتن
«سنایی»

ای برترین مقام ملائک بر آسمان
با منصب تو زیرترین پایهٔ علا
«سعدی»