بر شهر کابل یکی جای بود
ز سبزی زمینش دلارای بود
«فردوسی»

تو اکنون ز خسرو برین بارخواه
بدان تا بگویم پیامش ز شاه
«فردوسی»

سزد گر نیاید به جانشان گزند
سپاری همیدون به من شان ببند
«فردوسی»

گر او این سخن‌ها که اندرگرفت
به پیری سرآرد نباشد شگفت
«فردوسی»

چون سکندر ز منزل عادات
شد مسافر به عزم آب حیات
«عراقی»

ستایش گرفتم به یزدان پاک
کزویست امید و زو بیم و باک
«فردوسی»

زبان برگشاد اردشیر جوان
چنین گفت کای کار دیده گوان
«فردوسی»