ز بی‌خودی طلب یار می‌کند حافظ
چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است
«حافظ»

ای که در دلق ملمّع طلبی نقد حضور
چشم سری عجب از بی‌خبران می‌داری
«حافظ»

قطع این مرحله بی همرهی خضر مکن
ظلمات است بترس از خطر گمراهی
«حافظ»

ور چنین زیر خَم زلف نهد دانهٔ خال
ای بسا مرغ خِرَد را که به دام اندازد
«حافظ»

همایی چون تو عالی‌قدر، حرص استخوان تا کی؟
دریغ آن سایهٔ همّت، که بر نااهل افکندی
«حافظ»

گفتم خراج مصر طلب می‌کند لبت
گفتا در این معامله کم‌تر زیان کنند
«حافظ»

من همان دم که وضو ساختم از چشمهٔ عشق
چار تکبیر زدم یک‌سره بر هر چه که هست
«حافظ»