برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق‌فام را
بر باد قلاشی دهیم این شرک تقوا نام را
«سعدی»

روان شد سوی ما کوثر پر از شیر و پر از شکر
بدران مشک سقا را بزن سنگی و بشکن خم
«مولانا»

عاشقان را نتوان گفت که بازآی از مهر
کافران را نتوان گفت که برگرد از کیش
«سعدی»

سخن غیر مگو با من معشوقه‌پرست
کز وی و جام مِی‌ام نیست به کس پروایی
«حافظ»

بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود
تو که چون حافظ شب‌خیز غلامی داری
«حافظ»

سبز است در و دشت بیا تا نگذاریم
دست از سر آبی که جهان جمله سراب است
«حافظ»

من همان دم که وضو ساختم از چشمهٔ عشق
چار تکبیر زدم یک‌سره بر هر چه که هست
«حافظ»