و گر دانم که عاجز گشتم از کار
کنم باری شهنشه را خبردار
«نظامی»

چو حافظ گنج او در سینه دارم
اگرچه مُدَّعی بیند حقیرم
«حافظ»

سلطان‌نشان عرصهٔ اقلیم سلطنت
بالانشین مسند ایوان لامکان
«حافظ»

دارم امّید بر این اشکِ چو باران که دگر
برقِ دولت که بِرَفت از نظرم بازآید
«حافظ»

خوبان جهان، صید توان کرد به زر
خوش‌خوش بر از ایشان بتوان خورد به زر
«حافظ»

سودای نیاز من و ناز تو محال است
نتوان به هم آمیزش پیدا و نهان داد
«فروغی بسطامی»

با اهل هنر گوی گریبان بگشای
وز نااهلان تمام دامن درکش
«حافظ»