جور به پاداش وفا میکنی
باد ترا شوم چها میکنی
«وحشی بافقی»

من این مراد ببینم به خود که نیم‌شبی
به جای اشک روان، در کنار من باشی
«حافظ»

به گرسیوز از خشم پاسخ نداد
دلش گشت پرآتش و سر چو باد
«فردوسی»

من فتنه زمانم وان دوستان که داری
بی شک نگاه دارند از فتنه زمانت
«سعدی»

جرم چون در آن فر زیبنده دید
دل از جنگ شیران شکیبنده دید
«نظامی»

هر زمان چشمم فشاند بر گل زرد ارغوان
هر زمان زلفش کندبر نسترن عنبر نثار
«فرخی سیستانی»

وگر سرد گویم بدین شوخ چشم
بجوشد دلش گرم گردد ز خشم
«فردوسی»