هر چند کآزمودم، از وی نبود سودم
مَن جَرَّبَ المُجَرَّب، حَلَّت به الندامه
«حافظ»

نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دار
عشوه‌ای فرمای تا من طبع را موزون کنم
«حافظ»

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟
«حافظ»

شد مُنهزِم از کمال عزّت
آن را که جلال حیرت آمد
«حافظ»

طِیِّ مکان ببین و زمان در سلوکِ شعر
کاین طفل یک شبه رَهِ یک ساله می‌رود
«حافظ»

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاین سر پُر هوس شود خاک در سرای تو
«حافظ»

دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد
من نیز دل به باد دهم، هر چه بادباد
«حافظ»