فکر بهبود خود ای دل ز دری دیگر کن
درد عاشق نشود به، به مداوایِ حکیم
«حافظ»

گفته بودی که شَوَم مست و دو بوست بدهم
وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یَک
«حافظ»

حافظ به کوی میکده دایم به صدقِ دل
چون صوفیانِ صومعه دار از صفا رود
«حافظ»

بر آتش رخ زیبای او به جای سپند
به غیر خال سیاهش که دید به دانه؟
«حافظ»

بنمای رخ که خَلقی والِه شَوَند و حیران
بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید
«حافظ»

به مستور‌ان مگو اسرارِ مستی
حدیثِ جان مگو با نقشِ دیوار
«حافظ»

بنشین بر لبِ جوی و گذرِ عمر ببین
کاین اشارت ز جهانِ گذران، ما را بس
«حافظ»