از بهر تو شکل شیر مسند
درنده شده به چنگ و دندان
«سنایی»

گر عکس رخش بر چمن افتد روزی
از خاک همه لالهٔ خود رو روید
«عبید زاکانی»

شهنشاهِ مظفرفر، شجاع مُلک و دین، منصور
که جود بی‌دریغش خنده بر ابر بهاران زد
«حافظ»

اثر نماند ز من، بی شمایلت، آری
أرَی مَآثِرَ مَحیایَ مِن مُحَیّاکِ
«حافظ»

تو خود وصال دگر بودی ای نسیمِ وصال
خطا نگر که دل امید در وفای تو بست
«حافظ»

حافظ اندر درد او می‌سوز و بی‌درمان بساز
زان که درمانی ندارد درد بی‌آرام دوست
«حافظ»

ز عشق ناتمام ما جمال یار مُستغنی‌ است
به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را؟
«حافظ»