به خنده گفت که حافظ خدای را مَپسَند
که بوسهٔ تو رخِ ماه را بیالاید
«حافظ»

دور مجنون گذشت و نوبت ماست
هر کسی پنج روز، نوبت اوست
«حافظ»

به‌جز ابروی تو محراب دل حافظ نیست
طاعت غیر تو در مذهب ما نتوان کرد
«حافظ»

حافظ آن ساعت که این نظمِ پریشان می‌نوشت
طایرِ فکرش به دامِ اشتیاق افتاده بود
«حافظ»

گر چه راهی‌ست پر از بیم ز ما تا بر دوست
رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی
«حافظ»

وگر چنان که در آن حضرتت نباشد بار
برای دیده بیاور غباری از در دوست
«حافظ»

ز کویِ یار بیار ای نسیمِ صبح غباری
که بویِ خونِ دلِ ریش از آن تراب شنیدم
«حافظ»