ز راه میکده یاران عنان بگردانید
چرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد
«حافظ»

عکس خِوی بر عارضش بین کآفتاب گرم‌رو
در هوای آن عرق تا هست هر روزش تب است
«حافظ»

به گیسویِ تو خوردم دوش سوگند
که من از پایِ تو سر بر نگیرم
«حافظ»

ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود
وین رازِ سر به مُهر به عالَم سَمَر شود
«حافظ»

بر لب بحر فنا منتظریم ای ساقی
فرصتی دان که ز لب تا به دهان این‌همه نیست
«حافظ»

در بوستان حریفان مانند لاله و گل
هر یک گرفته جامی بر یادِ رویِ یاری
«حافظ»

آیتی بود عذابْ اَنْدُهِ حافظ بی تو
که بَرِ هیچ کَسَش حاجتِ تفسیر نبود
«حافظ»