و گر به رهگذری یک دم از وفاداری
چو گرد در پی‌اش افتم چو باد بگریزد
«حافظ»

نظر کردن به درویشان مُنافیِّ بزرگی نیست
سلیمان با چُنان حشمت، نظرها بود با مورش
«حافظ»

رفیقان چنان عهد صحبت شکستند
که گویی نبوده‌ست خود آشنایی
«حافظ»

مشو حافظ ز کید زلفش ایمن
که دل برد و کنون در بند دین است
«حافظ»

ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
لطف کردی سایه‌ای بر آفتاب انداختی
«حافظ»

عنقا شکار کس نشود دام بازچین
کآن‌جا همیشه باد به دست است، دام را
«حافظ»

هُش دار که گر وسوسهٔ عقل کنی گوش
آدم‌صفت از روضهٔ رضوان به درآیی
«حافظ»