بسی نماند که روز فراق یار سر آید
رَأَیْتُ مِن هَضَباتِ الْحِمیٰ قِبابَ خِیامِ
«حافظ»

عیب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه
پای آزادی چه بندی؟ گر به جایی رفت رفت
«حافظ»

روی زرد است و آه دردآلود
عاشقان را دوای رنجوری
«حافظ»

پیر میخانه همی‌خواند معمایی دوش
از خط جام که فرجام چه خواهد بودن
«حافظ»

رشتهٔ صبرم به مِقراضِ غمت بُبْریده شد
همچنان در آتشِ مهرِ تو سوزانم چو شمع
«حافظ»

بر تخت جم که تاجش معراج آسمان است
همّت نگر که موری، با آن حقارت آمد
«حافظ»

افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع
شکر خدا، که سرّ دلش در زبان گرفت
«حافظ»