بگیرم آن سرِ زلف و به دستِ خواجه دهم
که سوخت حافظِ بی‌دل ز مکر و دستانش
«حافظ»

غمزهٔ شوخ تو خونم به خطا می‌ریزد
فرصتش باد که خوش‌فکر صوابی دارد
«حافظ»

اهل نظر، دو عالم در یک نظر ببازند
عشق است و داوِ اول بر نقد جان توان زد
«حافظ»

گر پیر مغان مرشد من شد چه تفاوت
در هیچ سری نیست که سرّی ز خدا نیست
«حافظ»

ز چشمم لعل رُمّانی چو می‌خندند، می‌بارند
ز رویم راز پنهانی چو می‌بینند، می‌خوانند
«حافظ»

أَ حادیاً بجمالِ الحبیبِ قِفْ وَ انْزِل
که نیست صبرِ جمیلم ز اشتیاقِ جَمال
«حافظ»

گفته بودی کی بمیری پیش من، تعجیل چیست؟
خوش تقاضا می‌کنی پیش تقاضا میرمت
«حافظ»