بوسه بر دُرجِ عقیقِ تو حلال است مرا
که به افسوس و جفا مُهرِ وفا نشکستم
«حافظ»

آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق
خرمنِ مه به جُوی خوشهٔ پروین به دو جو
«حافظ»

بر این جانِ پریشان رحمت آرید
که وقتی کاردانی کاملی بود
«حافظ»

قلب بی‌حاصلِ ما را بزن اکسیرِ مراد
یعنی از خاکِ درِ دوست نشانی به من آر
«حافظ»

خواهم که پیش میرمت ای بی‌وفا طبیب
بیمار باز پرس که در انتظارمت
«حافظ»

گر دیگرت بر آن در دولت گذر بود
بعد از ادای خدمت و عرض دعا بگو
«حافظ»

شد لشکر غم بی‌عدد، از بخت می‌خواهم مدد
تا فخر دین عبدالصَّمد، باشد که غم‌خواری کند
«حافظ»