با دل روشن در این ظلمت‌سرا افتاده‌ام
نور مهتابم که در ویرانه‌ها افتاده‌ام
«رهی معیری»

گرچه اندر دیده و دل نور نیست
تا نفس باقی‌ست، تن معذور نیست
«پروین اعتصامی»

رهی تا چند سوزم در دل شب‌ها چو کوکب‌ها
به اقبال شرر نازم که دارد عمر کوتاهی
«رهی معیری»

در خروش آیم چو بینم کج‌نهادی‌های خلق
جویبارم ناله از هر پیچ و خم باشد مرا
«رهی معیری»

در جستجوی اهل دلی عمر ما گذشت
جان در هوای گوهر نایاب داده‌ایم
«رهی معیری»

لب بسته‌ای ز گفتن راز نهان رهی
غافل که از زبان تو گویاتر است اشک
«رهی معیری»

غبار تربت ما بوی گل دهد گویی
که جای لاله ازین خاک مشک ناب دمید
«رهی معیری»