چون مصلحت اندیشی دور است ز درویشی
هم سینه پر از آتش هم دیده پرآب اولی
«حافظ»

بگیرم آن سرِ زلف و به دستِ خواجه دهم
که سوخت حافظِ بی‌دل ز مکر و دستانش
«حافظ»

ای صبا امشبم مدد فرمای
که سحرگه شکفتنم، هوس است
«حافظ»

چو مستعّد نظر نیستی وصال مجوی
که جام جم نکند سود وقت بی‌بصری
«حافظ»

افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن
مقدمش یا رب مبارک باد بر سرو و سمن
«حافظ»

کیسهٔ سیم و زرت پاک بباید پرداخت
این طمع‌ها که تو از سیم‌بران می‌داری
«حافظ»

صحن سرای دیده بشستم ولی چه سود
کـ‌این گوشه نیست درخور خیل خیال تو
«حافظ»