حافظ ز خوبرویان بختت جز این قَدَر نیست
گر نیستت رضایی حُکمِ قضا بگردان
«حافظ»

شرابی بی‌خمارم بخش یارب
که با وی هیچ دردِ سر نباشد
«حافظ»

فریبِ دخترِ رَز طُرفِه می‌زند رَهِ عقل
مباد تا به قیامت خراب طارَمِ تاک
«حافظ»

مرو به خانهٔ ارباب بی‌مروت دهر
که گنج عافیتت در سرای خویشتن است
«حافظ»

حافظ مدار امید فرج از مدار چرخ
دارد هزار عیب و ندارد تفضلی
«حافظ»

هوایِ مسکن مألوف و عهدِ یارِ قدیم
ز رهروانِ سفرکرده، عذرخواهت بس
«حافظ»

من به گوشِ خود از دهانش دوش
سخنانی شنیده‌ام که مپرس
«حافظ»