مکن سعدیا دیده بر دست کس
که بخشنده پروردگار است و بس
«سعدی»

من و فردوس بدین نقد بضاعت که مراست؟
اهرمن را که گذارد که به مینو برود؟
«سعدی»

کسان را خبر کرد و آشوب خاست
ز هر جانبی مرد با چوب خاست
«سعدی»

وز آنجا برآورد غوغا که دزد
ثواب ای جوانان و یاری و مزد
«سعدی»

تا من سماع می‌شنوم پند نشنوم
ای مدعی نصیحت بی‌کار می‌کنی
«سعدی»

گو میخ مزن که خیمه می‌باید کند
گو رخت منه که بار می‌باید بست
«سعدی»

نرفته ز شب همچنان بهره‌ای
که ناگه بکشتش پریچهره‌ای
«سعدی»