جامی و بتی و بربطی بر لب کشت
این هرسه مرا نقد و تو را نسیه بهشت
«خیام»

صاعقه هجرش زده برسوخته یک بارگی
عقل و شرم و فهم و تقوا دانش و فرزانگی
«مولانا»

وین اطلس مقرنس زردوز زرنگار
چتری بلند بر سر خرگاه خویش دان
«حافظ»

کاری چه کنی که با اجل باشد جفت؟
مِی خور که به زیر خاک می‌باید خفت
«خیام»

زمان عمر تو پاینده باد کاین نعمت
عطیه‌ای‌ست که در کار انس و جان گیرد
«حافظ»

تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزنند
با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست
«حافظ»

دلِ بیمار شد از دست، رفیقان مددی
تا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم
«حافظ»