حافظ چو رفت روزه و گل نیز می‌رود
ناچار باده نوش که از دستْ رفتْ کار
«حافظ»

کیست حافظ تا ننوشد باده بی‌آوازِ رود
عاشقِ مسکین چرا چندین تجمل بایدش
«حافظ»

مرغِ روحم که همی‌زد ز سرِ سِدره صَفیر
عاقبت دانهٔ خالِ تو فِکَندَش در دام
«حافظ»

گفتم به باد می‌دهدم باده نام و ننگ
گفتا قبول کن سخن و هر چه باد، باد
«حافظ»

به هر سو بلبل عاشق در افغان
تنعُّم از میان، باد صبا کرد
«حافظ»

چنین که از همه سو دام راه می‌بینم
بِه از حمایت زلفش مرا پناهی نیست
«حافظ»

در هر طرف ز خیلِ حوادث کمین‌گهیست
زان رو عِنان‌گسسته دَوانَد سوارِ عمر
«حافظ»