فلک به مَردمِ نادان دهد زِمامِ مراد
تو اهل فضلی و دانش، همین گناهت بس
«حافظ»

همه بودنیها بگوید به شاه
ز گردنده خورشید و رخشنده ماه
«فردوسی»

نیلگون‌چشم فریب‌انگیز رنگ‌آمیز تو
چون سپهر نیلگون دارد سر افسونگری
«رهی معیری»

گر حسن و جمال از این فزون خواهی کرد
یارب چه جگرهاست که خون خواهی کرد
«سنایی»

هزار نشه فزون دیده‌ام ز هر چشمی
ولی نگاه تو کیفیت دگر دارد
«فروغی بسطامی»

به سه سال و سه ماه و بر سر سه روز
تهی ماند زو تخت گیتی فروز
«فردوسی»

نقاب از بهر آن باشد که بربندند روی زشت
تو زیبایی بنام ایزد چرا باید که بربندی
«سعدی»