چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من
«حافظ»

از این رباط دو در، چون ضرورت است رحیل
رواق و طاق معیشت، چه سربلند و چه پست
«حافظ»

بر رخ ساقیِ پری‌پیکر
همچو حافظ بنوش بادهٔ ناب
«حافظ»

چرا ز کوی خرابات روی برتابم
کز این بِهَم، به جهان هیچ رسم و راهی نیست
«حافظ»

دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است
سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است
«حافظ»

وگر گوید نمی‌خواهم، چو حافظ عاشق مفلس
بگوییدش که سلطانی، گدایی هم‌نشین دارد
«حافظ»

به عزمِ توبه نهادم قدح ز کف صد بار
ولی کرشمهٔ ساقی نمی‌کُنَد تقصیر
«حافظ»