تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش
که دست دادش و یاری ناتوانی داد
«حافظ»

گرچه جای حافظ اندر خلوت وصل تو نیست
ای همه جای تو خوش، پیش همه جا میرمت
«حافظ»

آن که پُرنقش زد این دایرهٔ مینایی
کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد
«حافظ»

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ
یا رب این قلب‌شناسی ز که آموخته بود؟
«حافظ»

اگر چه مست و خرابم، تو نیز لطفی کن
نظر بر این دلِ سرگشتهٔ خراب انداز
«حافظ»

نیست در کس کرم و وقت طرب می‌گذرد
چاره آن است که سجاده به مِی بفروشیم
«حافظ»

به هر نظر بُت ما جلوه می‌کند، لیکن
کس این کرشمه نبیند که من همی‌ نِگَرَم
«حافظ»