گشته‌ام در جهان و آخرِ کار
دلبری برگزیده‌ام که مپرس
«حافظ»

حافظ نه غلامی‌ست که از خواجه گریزد
صلحی کن و بازآ که خرابم ز عتابت
«حافظ»

بر در میخانه رفتن کار یک‌رنگان بود
خودفروشان را به کوی می‌فروشان راه نیست
«حافظ»

عشقت، به دستِ طوفان، خواهد سپرد حافظ
چون برق، از این کشاکش، پنداشتی که جستی
«حافظ»

چند به ناز پَروَرَم، مِهرِ بُتانِ سنگ‌دل
یادِ پدر نمی‌کنند، این پسرانِ ناخَلَف
«حافظ»

عجیب واقعه‌ای و غریب حادثه‌ای
أنَا اصْطَبَرتُ قَتیلاً و قاتِلی شاکی
«حافظ»

سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد
وآن‌چه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کرد
«حافظ»