رخ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت
چرا که حال نکو در قفای فال نکوست
«حافظ»

همین که ساغر زرّین خور، نهان گردید
هلال عید به دور قدح اشارت کرد
«حافظ»

از تاب آتش مِی، بر گِرد عارضش خوی
چون قطره‌های شبنم بر برگ گل چکیده
«حافظ»

مستی به آبِ یک دو عِنَب وضعِ بنده نیست
من سالخورده پیرِ خرابات پَروَرَم
«حافظ»

نه به هفت آب، که رنگش به صد آتش نرود
آن چه با خرقهٔ زاهد، مِی انگوری کرد
«حافظ»

از جرعه تو خاک زمین درّ و لعل یافت
بیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم
«حافظ»

برو ای طایرِ میمونِ همایون آثار
پیش عنقا سخنِ زاغ و زَغَن باز رسان
«حافظ»