مذاق جانش ز تلخی غم شود ایمن
کسی که شکرشکر تو در دهان گیرد
«حافظ»

با فریب رنگ این نیلی‌خم زنگارفام
کار بر وفق مراد صبغة‌الله می‌کنی
«حافظ»

آن لعل در آبگینهٔ ساده بیار
وان محرم و مونس هر آزاده بیار
«خیام»

گردیده دایم‌الحرکت از عبادتش
دست فرشتگان ز رقم کردن ثواب
«محتشم کاشانی»

وزیر شاه‌نشان خواجهٔ زمین و زمان
که خرّم است بدو حال انسی و جانی
«حافظ»

این عقل فضول‌پیشه را مشتی مِی
بر روی زنم چنان‌که در خواب کنم
«خیام»

گفتی که «پس از سیاه رنگی نبوَد»
پس موی سیاه من چرا گشت سفید؟
«حافظ»