ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمده‌ای
فرصتت باد که دیوانه‌نواز آمده‌ای
«حافظ»

در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود؟
مِی ده که عمر در سر سودای خام رفت
«حافظ»

گرچه با دلق ملمع می گلگون عیب است
مکنم عیب کز او رنگ ریا می‌شویم
«حافظ»

بیا که با سر زلفت قرار خواهم کرد
که گر سرم برود برندارم از قدمت
«حافظ»

دلا ز نور هدایت گر آگهی یابی
چو شمع، خنده‌زنان ترک سر توانی کرد
«حافظ»

حافظ دگر چه می‌طلبی از نعیم دهر
می می‌خوری و طرهٔ دلدار می‌کشی
«حافظ»

بشوی اوراق اگر هم‌درس مایی
که علم عشق در دفتر نباشد
«حافظ»