ای عاشقانِ رویِ تو از ذَرِّه بیشتر
من کِی رَسَم به وصلِ تو کز ذَرِّه کمترم
«حافظ»

خوش بسوز از غَمَش ای شمع که اینک من نیز
هم بدین کار کمربسته و برخاسته‌ام
«حافظ»

سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود
رونق میکده از درس و دعای ما بود
«حافظ»

که را رسد که کند عیب دامن پاکت؟
که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی
«حافظ»

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت
«حافظ»

گفتم که نوشِ لَعلَت ما را به آرزو کشت
گفتا تو بندگی کن کاو بنده‌پرور آید
«حافظ»

روز اول که سر زلف تو دیدم گفتم
که پریشانی این سلسله را آخر نیست
«حافظ»