به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد
خود از کدام خم است این که در سبو داری
«حافظ»

هر راهرو که ره به حریم درش نبرد
مسکین برید وادی و ره در حرم نداشت
«حافظ»

شب تنهایی‌ام در قصد جان بود
خیالش لطف‌های بی‌کران کرد
«حافظ»

آن روز شوق ساغر مِی، خرمنم بسوخت
کآتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت
«حافظ»

شدم ز دست تو شیدای کوه و دشت و هنوز
نمی‌کنی به ترحم، نِطاق سلسله سست
«حافظ»

خون شد دلم از حسرتِ آن لعلِ روان بخش
ای دُرجِ محبت به همان مُهر و نشان باش
«حافظ»

چو ماهِ نو رَهِ بیچارگانِ نَظّاره
زَنَد به گوشهٔ ابرو و در نقاب رود
«حافظ»