مرا گریه آمد ز تیمار جفت
بر آن گریه قهقه بخندید و گفت
«سعدی»

ز خصمت همانا که نشنیده‌ام
نه آخر به چشم خودم دیده‌ام؟
«سعدی»

هنرور چنین زندگانی کند
جفا بیند و مهربانی کند
«سعدی»

نظر کن در احوال زندانیان
که ممکن بود بی‌گنه در میان
«سعدی»

محقق همان بیند اندر ابل
که در خوبرویان چین و چگل
«سعدی»

دوان شد به مهمان سرای امیر
غلامان سلطان زدندش به تیر
«سعدی»

نگه کردم از زیر تخت و زبر
یکی پرده دیدم مکلل به زر
«سعدی»