ابری است صراحی که بود گوهربار
ماهی است قدح به آفتاب آبستن
«رهی معیری»

چشمکت می‌زند رقیب غیور
چشم ازو بر مگیر لاتطغو
«مولانا»

گل و بنفشه چو زلف و رخت به رنگ و به بوی
کجاست ای رخ و زلفت گل و بنفشه من
«رهی معیری»

دل اندر وصل من بستی و ترسم
که ناگه تاب هجرانت بسوزد
«عبید زاکانی»

نخفته‌ست مظلوم از آهش بترس
ز دود دل صبحگاهش بترس
«سعدی»

هم حال من از روی تو نیکو گردد
هم کار من از قد تو بالا گیرد
«عبید زاکانی»

نیکویی کن که مردم نیک‌اندیش
از دولت بختش همه نیک آید پیش
«سعدی»