عیب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه
پای آزادی چه بندی؟ گر به جایی رفت رفت
«حافظ»

فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان
لب بگشا که می‌دهد لعل لبت به مرده جان
«حافظ»

تو را ز کنگرهٔ عرش می‌زنند صفیر
ندانمت که در این دامگه چه افتاده‌ست
«حافظ»

شفا ز گفتهٔ شِکَّرفشان حافظ جوی
که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد
«حافظ»

ز دستِ شاهدِ نازک‌عِذار عیسی‌دَم
شراب نوش و رها کن حدیثِ عاد و ثمود
«حافظ»

اگر پوسیده گردد استخوانم
نگردد مِهرت از جانم فراموش
«حافظ»

سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ
که تا چو بلبلِ بیدل کُنَم عِلاجِ دِماغ
«حافظ»