غرور حسنت اجاز‌ت مگر نداد ای گُل
که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را؟
«حافظ»

به مُشک چین و چِگِل نیست بوی گل محتاج
که نافه‌هاش ز بند قبای خویشتن است
«حافظ»

حدیثِ توبه در این بزمگه مگو حافظ
که ساقیان کمان ابرویَت زَنَند به تیر
«حافظ»

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی
ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی
«حافظ»