بیاض روی تو روشن چو عارض رخ روز
سواد زلف سیاه تو هست ظلمت داج
«حافظ»

چه کند کز پی دوران نرود چون پرگار؟
هر که در دایرهٔ گردش ایام افتاد
«حافظ»

مدعی خواست که آید به تماشاگه راز
دست غیب آمد و بر سینهٔ نامحرم زد
«حافظ»

ای صبا امشبم مدد فرمای
که سحرگه شکفتنم، هوس است
«حافظ»

شُکرِ چشمِ تو چه گویم؟ که بِدان بیماری
می‌کُنَد دَردِ مرا از رخِ زیبایِ تو خوش
«حافظ»

شِکَّرشِکن شَوَند همه طوطیانِ هند
زین قندِ پارسی که به بَنگاله می‌رود
«حافظ»

من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس؟
حافظِ رازِ خود و عارفِ وقتِ خویشم
«حافظ»