گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است
طلب از گم‌شدگان لب دریا می‌کرد
«حافظ»

جایِ آن است که خون موج زَنَد در دلِ لعل
زین تَغابُن که خَزَف می‌شکند بازارش
«حافظ»

مرا تا عشق تعلیمِ سخن کرد
حدیثم نکتهٔ هر محفلی بود
«حافظ»

ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
کجاست پیک صبا گر همی کند کرمی؟
«حافظ»

ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق
قدم برون نه اگر میل جست و جو داری
«حافظ»

ز چین زلف کمندت کسی نیافت خلاص
از آن کمانچهٔ ابرو و تیر چشم، نجاح
«حافظ»

خاکِ کویت زحمت ما برنتابد بیش از این
لطف‌ها کردی بتا، تخفیفِ زحمت می‌کنم
«حافظ»