نی غلط کردی که اندر طاعت حق دینت را
با لباس ژنده و نان جوین باید نهاد
«سنایی»

همه آبها روشن و خوشگوار
همیشه بر و بوم او چون بهار
«فردوسی»

به اروند رود اندر آورد روی
چنان چون بود مرد دیهیم جوی
«فردوسی»

بانگ زد در گوش او شه کای گدا
زر نثار آوردمت دامن گشا
«مولانا»

که این شب چون به روز آید ز شیرین
به هجران وصل بگراید ز شیرین
«وحشی بافقی»

که بهرام را دیده‌ام در سخن
سواریست اسپ افگن وکارکن
«فردوسی»

پند ار چه هزار سودمند است
چون عشق آمد چه جای پند است
«نظامی»