عدو چو تیغ کشد، من سپر بیندازم
که تیغ ما به جز از ناله‌ای و آهی نیست
«حافظ»

کِلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند
ببر اجر دوصد بنده که آزاد کند
«حافظ»

در شمار اَر چه نیاورد کسی حافظ را
شُکر کان محنت بی‌حدّ و شمار آخر شد
«حافظ»

شیوهٔ حور و پری گرچه لطیف است ولی
خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد
«حافظ»

مرا از توست هردم تازه عشقی
تو را هر ساعتی حسنی دگر باد
«حافظ»

چو لعل شکَّرینت بوسه بخشد
مذاق جان من زو پُرشکر باد
«حافظ»

دامن مَفِشان از منِ خاکی که پس از من
زین در نتواند که بَرَد باد غبارم
«حافظ»