سبزهٔ خطِّ تو دیدیم و زِ بُستانِ بهشت
به طلبکاریِ این مهرگیاه آمده‌ایم
«حافظ»

از جرعه تو خاک زمین درّ و لعل یافت
بیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم
«حافظ»

گر سنگ از این حدیث بنالد عجب مدار
صاحب‌دلان حکایت دل، خوش ادا کنند
«حافظ»

در مقامی که به یادِ لبِ او مِی نوشند
سِفله آن مست، که باشد خبر از خویشتنش
«حافظ»

در آرزوی خاک در یار سوختیم
یاد آور ای صبا که نکردی حمایتی
«حافظ»

به یاد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت
بنای عهد قدیم استوار خواهم کرد
«حافظ»

جان می‌دهم از حسرتِ دیدارِ تو چون صبح
باشد که چو خورشید درخشان به درآیی
«حافظ»