ز کویِ یار بیار ای نسیمِ صبح غباری
که بویِ خونِ دلِ ریش از آن تراب شنیدم
«حافظ»

این راه را نهایت، صورت کجا توان بست؟
کِش صد هزار منزل، بیش است در بدایت
«حافظ»

سلطانِ من خدا را، زُلفَت شکست ما را
تا کِی کُنَد سیاهی، چندین درازدستی؟
«حافظ»

شُکرِ چشمِ تو چه گویم؟ که بِدان بیماری
می‌کُنَد دَردِ مرا از رخِ زیبایِ تو خوش
«حافظ»

میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
خوش‌خرامان شو که پیش قد رعنا میرمت
«حافظ»

ما را ز منع عقل مترسان و مِی بیار
کآن شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست
«حافظ»

رحم آر بر دل من کز مهر روی خوبت
شد شخص ناتوانم باریک چون هلالی
«حافظ»