چه لطف‌ها که در این شیوهٔ نهانی نیست
عنایتی که تو داری به من بیانی نیست
«وحشی بافقی»

مانند درخت سر قدم ساز
زیرا که ره تو زیر و بالاست
«مولانا»

بی‌رنج، کسی نیافت آرام
بی‌سعی نخورد مرغ دانه
«پروین اعتصامی»

باز به بط گفت که صحرا خوش است
گفت شبت خوش که مرا جا خوش است
«نظامی»

از آن عقیق که خونین‌دلم ز عشوهٔ او
اگر کنم گله‌ای غم‌گسار من باشی
«حافظ»

آنچنانک ناگهان شیری رسید
مرد را بربود و در بیشه کشید
«مولانا»

اشک حرم‌نشین نهان‌خانهٔ مرا
زان سوی هفت‌پرده به بازار می‌کشی
«حافظ»