دریغ قافله عمر کآن چنان رفتند
که گَردشان به هوای دیار ما نرسد
«حافظ»

نشانِ مویِ میانش که دل در او بستم
ز من مَپرس که خود در میان نمی‌بینم
«حافظ»

وگر کمین بِگُشایَد غمی ز گوشهٔ دل
حریمِ درگهِ پیرِ مغان، پناهت بس
«حافظ»

غنچهٔ گلبن وصلم ز نسیمش بشکفت
مرغ خوش‌خوان، طرب از برگ گل سوری کرد
«حافظ»

خاک وجود ما را، از آب دیده گِل کن
ویران‌سرای دل را گاه عمارت آمد
«حافظ»

حدیثِ آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد
همانا بی‌غلط باشد، که حافظ داد تلقینم
«حافظ»

فراق و وصل چه باشد؟ رضای دوست طلب
که حیف باشد از او غیر او تمنایی
«حافظ»