گر آفتاب فرو شد هنوز باکی نیست
تو را که سایهٔ بوبکر سعد زنگی هست
«سعدی»

اگر بخل خواهد که روی تو بیند
بگوش آید او را ز تو «لن ترانی »
«فرخی سیستانی»

به تاریکی اندر یکی کوه دید
سراسر شده غار ازو ناپدید
«فردوسی»

گفت از دمگاه آغازیده‌ام
گفت دم بگذار ای دو دیده‌ام
«مولانا»

چو شد لشکرش چون دلاور پلنگ
سوی بهمن اردوان شد به جنگ
«فردوسی»

چنین گفت کان پیل و آن تخت عاج
همان یاره و افسر و طوق و تاج
«فردوسی»

نه آبستن در بود هر صدف
نه هر بار شاطر زند بر هدف
«سعدی»