خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن
حافظ ِخوش‌کلام شد مرغِ سخن‌سرایِ تو
«حافظ»

که گر هفت کشور به شاهی تراست
چرا رنج و سختی همه بهر ماست
«فردوسی»

دیوانگان جسته بین، از بند هستی رسته بین
در بی‌دلی دل‌بسته بین، کاین دل بود دام بلا
«مولانا»

ببستش بران گونه آویخته
وزو خون دل بر زمین ریخته
«فردوسی»

آنک از او گشت دنگ غم نخورد از خدنگ
ور تو سپر بفکنی سسته سپر عاشقی
«مولانا»

همه زر و گوهر برآمیختند
به تاج سپهبد فرو ریختند
«فردوسی»

دست‌رنج تو همان به که شود صرف به کام
دانی آخر که به ناکام چه خواهد بودن؟
«حافظ»