چنین یافت پاسخ ز ایرانیان
که بر تو مبادا که آید زیان
«فردوسی»

اندیشهٔ دهرت ز چه بگداخت جگر
طبع تو مزاج دهر نشناخت مگر
«مولانا»

که دشمن که افگندی اکنون کجاست
بباید نمودن به من راه راست
«فردوسی»

همه گنجهای سلیح نبرد
به پارس و اهواز و در باز کرد
«فردوسی»

با زلف تو قصه‌ایست ما را مشکل
همچون شب یلدا به درازی مشهور
«عبید زاکانی»

که زبان خاک داند که به گوش مرده گوید
چه خوش است عیش وارث که به جایگاه داری
«سعدی»

مرا گنج و دینار بسیار هست
بزرگی و شاهی و نیروی دست
«فردوسی»