دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست
وز آن خط چون سلسله دامی نفرستاد
«حافظ»

به باد ده سر و دستار عالمی یعنی
کلاه گوشه به آیین سروری بشکن
«حافظ»

چون مصلحت اندیشی دور است ز درویشی
هم سینه پر از آتش هم دیده پرآب اولی
«حافظ»

حافظ طمع برید که بیند نظیر تو
دیّار نیست جز رُخَت اندر دیار حُسن
«حافظ»

می‌دهد هر کسش افسونی و معلوم نشد
که دل نازک او مایل افسانهٔ کیست!
«حافظ»

در مقامی که به یادِ لبِ او مِی نوشند
سِفله آن مست، که باشد خبر از خویشتنش
«حافظ»

حباب را چو فِتَد بادِ نخوت اندر سر
کلاه داریَش اندر سرِ شراب رود
«حافظ»