قدح به شرط ادب گیر زان که ترکیبش
ز کاسهٔ سر جمشید و بهمن است و قباد
«حافظ»

مُغبچه‌ای می‌گذشت، راهزن دین و دل
در پی آن آشنا از همه بیگانه شد
«حافظ»

بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود
تو که چون حافظ شب‌خیز غلامی داری
«حافظ»

غم دنیای دنی چند خوری؟ باده بخور
حیف باشد دل دانا که مشوّش باشد
«حافظ»

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی
به بویِ آن که دگر نوبهار بازآید
«حافظ»

رَوَد به خواب، دو چشم از خیالِ تو؟ هیهات
بُوَد صبور، دل اندر فراقِ تو؟ حاشاک
«حافظ»

چندان بمان که خرقهٔ اَزْرَق کُنَد قبول
بختِ جوانَت از فلکِ پیرِ ژِنده پوش
«حافظ»