خوی سعدیست نصیحت چه کند گر نکند
مشک دارد نتواند که کند پنهانش
«سعدی»

انصاف راه خود ز سر صدق داده‌ای
بر درد نارسیده و درمانت آرزوست
«سعدی»

به حدیث در نیایی که لبت شکر نریزد
نچمی که شاخ طوبی به ستیزه بر نریزد
«سعدی»

گر همه عمر نداده‌ست کسی دل به خیال
چون بیاید به سر راه تو بی‌دل برود
«سعدی»

روزی آخر در میان مردم آی
تا ببیند هر که می‌بیند پری
«سعدی»

کمان چفته ابرو کشیده تا بن گوش
چو لشکری که به دنبال صید می‌تازد
«سعدی»

اگر سیمرغی اندر دام زلفی
بماند تاب عصفوری ندارد
«سعدی»