به هیچ زاهد ظاهر‌پرست نگذشتم
که زیر خرقه نه زنار داشت پنهانی
«حافظ»

شد حظ عمر حاصل گر زان که با تو ما را
هرگز به عمر روزی روزی شود وصالی
«حافظ»

چو بیت‌المقدس درون پر قباب
رها کرده دیوار بیرون خراب
«سعدی»

بلبل طبعم رهی باشد ز تنهایی خموش
نغمه‌ها بودی مرا تا همزبانی داشتم
«رهی معیری»

به دست جهد نشاید گرفت دامن کام
اگر نخواهدت ای نفس خیره می‌پویی
«سعدی»

اندک اندک خان و مان آراستن
پس به یک بار از سرش برخاستن
«سعدی»

کاش می‌شد ستاره می‌بارید بعد از این سال‌های جانبازی
قحطیِ عشق را ورق می‌زد مردی از جنس آتش و هیزم!
«شیوا فرازمند»