کُحلُ‌الجَواهری به من آر ای نسیمِ صبح
زان خاک نیک‌بخت که شد رهگذار دوست
«حافظ»

خیال زلف تو پختن نه کار هر خامی‌ست
که زیر سلسله رفتن طریق عیّاری‌ست
«حافظ»

به هرزه بی‌مِی و معشوق عمر می‌گذرد
بطالتم بس، از امروز کار خواهم کرد
«حافظ»

سری دارم چو حافظ مست لیکن
به لطف آن سری امیدوارم
«حافظ»

خوش به جای خویشتن بود این نشست خسروی
تا نشیند هر کسی اکنون به جای خویشتن
«حافظ»

کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی
بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی
«حافظ»

صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
ورنه اندیشهٔ این کار فراموشش باد
«حافظ»